Griet op de Beeck – Vele hemels boven de zevende

Het debuut van de Vlaamse, die in de tussentijd – het kwam uit in 2013 – een BB-er is geworden. Het is een hedendaagse roman die in het heden speelt. Boven elk hoofdstuk staat de naam van de ik-persoon die in dat hoofdstuk centraal staat. Een boek dus met een handvol ik- personen die bijna allen familie van elkaar zijn. Hier volgen ze:
Het verhaal vangt aan met Eva, de zus van Elsie. Ze is tot haar spijt alleen, werkt in de gevangenis en is een grote steun voor Lou, het dochtertje van  Elsie.
Dat heb ik gedaan vandaag: door mijn stad gelopen en gekeken, stilgezeten en geluisterd. Want dat is wat je doet als je alleen bent. Denken heb ik ook gedaan. Ik denk te veel, zeggen ze. Dat zit in de familie, daar is geen ontkomen aan.
Aan de ene kant pakt ze het leven kordaat aan, aan de andere blijkt het haar te zwaar en springt ze uiteindelijk van een hoog gebouw.

Twaalf zijn is verschrikkelijk. Het enige wat nog erger is: twaalf zijn en op de middelbare school zitten.
Zo begint dus het eerste hoofdstuk waarin Lou aan het woord is. Het is een grappig tobberig tienermeisje dat dus vooral troost vindt bij Eva.

Dan is daar Casper, een kunstschilder. Een kennis van Eva en vervolgens de grote liefde van Elsie. We hadden misschien een kwartier met elkaar staan praten, maar ik ben die nacht naar huis gegaan met haar blik in de kop. Het is een man die weet dat je er zelf iets van moet maken in het leven en daarnaar leeft. Dat is trouwens ook het belangrijke thema van deze roman.

Elsie kennen we onderhand al een beetje. Ze werkt in de theaterwereld (net als de auteur dat gedaan heeft) en is getrouwd met Walter, een arts. Ze heeft naast Lou nog een zoontje. Het is een mooie spontane vrouw die veel optrekt met haar zus en niet zoveel moet hebben van haar ouders. Als Casper haar voor het eerst uitnodigt om samen te eten heeft ze het er met Eva over. ‘Op dit voorstel kan ik niet ingaan’, zeg ik. ‘Reden te meer.’ Eva straalt in mijn plaats. ‘Casper is echt geweldig’, zegt ze. Ik vrees het ook, denk ik. Ik zeg het niet. Ze gaan elkaar vaker zien, er ontstaat een heftige relatie. Casper geeft zijn vriendin de bons en tegen het einde van de roman gaat ook Elsie scheiden en kiest ze voor zichzelf en voor Casper.

We hebben ook nog te maken met Jos, de vader van Elsie en Eva. Jos is alcoholist, heeft al een eeuwigheid de balen van zijn vrouw en heeft jaren geleden het zoontje van zijn broer Karel aangereden waardoor het jongetje ernstig invalide is geworden. Dat hij onder invloed reed heeft hij nooit durven toegeven. Tijdens de roman wordt Karel ziek en gaat hij dood.
Sommige mensen vergeten niks. Ik probeer zo veel mogelijk te vergeten. Hoe mijn rug voelde na een dag in het restaurant. Hoe ik het eerste optreden van mijn kinderen gemist heb, in de muziekschool, hoe ik alle optredens van mijn kinderen overal gemist heb.

Het is een roman over het leven dat een mens zelf te leiden heeft door te kiezen en hopelijk te kiezen voor het geluk. Het is een roman die is geschreven in levendig Vlaams proza. Een mooi boek. O ja, de titel. Die lijkt eerst te gaan over het gevoel dat een kus kan geven. En dan komt de titel ook terug in de brief die Lou schrijft aan Eva wanneer zij is overleden. Voor tijdens het afscheid nemen.

Ik duim voor dromen die zo mooi zijn
dat ze eeuwig mogen duren
ik duim dat ge nu zijt waar het prachtig is
ergens hoog of ver
ik weet het niet
maar bij voorkeur alvast vele hemels boven de zevende

kusjes
Lou

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s