James Shapiro – 1606; Shakespeare and the year of Lear.

Een boek uit 2015, uitgegeven door Faber en Faber, over slechts één jaar uit het leven van Shakespeare. Dat is nog eens een andere aanpak. Het gaat Shapiro net als Brison in zijn Shakespeareboek om historische context in relatie tot stukken van Shakespeare en dat dan geconcentreerd rond dit jaar 1606, het jaar van Lear, Macbeth en Antony and Cleopatra.

Shapiro schrijft minder koddig dan Brison en dat is logisch want anders wordt je als Shakespearekenner niet serieus genomen. Hij schrijft wel helder en innemend en zo ging voor mij dat jaar steeds meer leven.

Het boek beschrijft het leven in Londen uit die tijd. Een bestaan dat regelmatig werd opgeschrikt door de komst van de pest. Men had nog steeds geen idee wat de ziekte veroorzaakte en zo kon de pest juist in de houten vochtige huizen van de stad enthousiast huishouden. Op zo’n  moment gingen de theaters, die overigens net buiten de stad lagen, dicht en werden de gezelschappen reizende gezelschappen.

Natuurlijk is er veel aandacht voor de Gunpowder Plot, de poging om op 5 november 2015 het parlementsgebouw en alles erin en er omheen in de lucht te laten vliegen. Dat is voorkomen, maar heeft wel grote gevolgen gehad. James, de koning van Schotland was na de dood van Elisabeth I ook koning van Engeland geworden. Hij was net als Elisabeth protestant of liever gezegd Angelicaan en zo was het voor Katholieken lastig om hun geloof en trouw aan de paus uit te leven. De daders werden van de plot werden dan ook in katholieke hoek gezocht en gevonden. Opmerkelijk is overigens dat een aanslag die nooit is gepleegd tot de dag van vandaag nog steeds wordt herdacht onder de leus remember, remember, the fifth of november. Ik wist het niet.

Een verschijnsel dat verband hielde met het moeizame bestaan dat Katholieke moesten leiden in deze samenleving was dat van de equivocation. Een begrip dat duidt op het dubbelzinnig spreken waardoor je als katholiek niet hoefde te liegen en toch niet zei hoe het zat waar het mogelijk kon zijn om het vege lijf te redden. Een fenomeen waarover werd geschreven en gesproken en dat terugkomt in Macbeth. In de wonderlijke scene met de portier (knock, knock… [Act 2, scene III]) komt de term drie keer voor maar ook in de rest van het stuk speelt de equivocation een opmerkelijke rol, aldus Shapiro. En zo gaan de stukken uit het jaar 1606 veel meer leven.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s