Hilary Mantel – Wolf Hall

Een dikke historische roman waarmee Mantel in 2009 de Man Booker Prize won. Het verhaal wordt verteld vanuit de persoon van Cromwell, beginnend met een scene in Putney, aan de Engelse kust , waar de jonge Thomas voor de zoveelste keer in elkaar is geslagen door zijn vader. Hij ontvlucht het land en we komen hem in 1527 weer tegen wanneer hij de assistent is van kardinaal Wolsey.

De kardinaal en Cromwell kunnen het prima vinden. Toch zorgt Cromwell er wel voor dat hij niet wordt meegetrokken in de val van de kardinaal, die het niet voor elkaar heeft gekregen dat het huwelijk van de koning ongeldig verklaard kon worden zodat deze kon trouwen met Anna Boleyn.

Als de kardinaal weg en dood is wordt Cromwell meer en meer de machtige man van het land en trouwt Hendrik VIII met Anna. Thomas More, de vriend van Erasmus, speelt een belangrijke rol in het boek. More blijkt niet alleen de schrijver van Utopia, maar ook een fervent vervolger van ketters. Op de achtergrond spelen in dit verband Tyndale, Luther en zelfs de toestanden in Münster een rol.

Cromwell wordt steeds machtiger en het tij keert in de samenleving, hoewel niet zo radikaal als in delen van Duistland. Nu worden meer en meer de Katholieken de ketters en zo wordt uiteindelijk More terechtgesteld omdat hij niet wilde tekenen voor de de nieuwe situatie: Henry als hoofd van de kerk.

Dat is heel grof de verhaalde geschiedenis en dat maakt de roman niet meteen bijzonder. Wat dat wel doet is de manier waarop het verhaal wordt verteld. Levendig, gebruik makend van een heel rijke taal. Als lezer zitten we in de ervaring van Cromwell zonder dat dit de ik-persoon is. Dat is even wennen. Is er zomaar sprake van he, dan gaat het haast altijd over Cromwell tenzij de context een andere optie biedt. Omdat we zo dicht op deze persoon zitten gaan het soms ook alle kanten op. Iets over het weer, de ruimte waarin een gesprek plaatsvindt, een flard herinnering, een deel conversatie, een andere herinnering.

De Cast of characters voorin is geen overbodige luxe. Sterker, zoiets is mijn redding want het zijn er veel en er zijn er meerdere die Thomas, Mary of Anne heten. En dan worden mensen soms alleen met hun titel of professie genoemd. Alle reden om te blijven opletten.

De titel komt overeen met de laatste twee woorden van het boek. We zitten in een soort coda en Cromwell bespreekt met zijn assistent het reisschema voor de komende tijd. “Now here, before we go to Winchester, we have time to spare, and what I think is, Rafe, we shall visit the Seymours”. He writes it down. Eary September. Five days. Wolf Hall.

We kijken met die titel dus uit naar wat vrije dagen en naar de volgende episode in het leven van Henry en Cromwell, waar we als romanlezer nog niets van weten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s