Javier Marías – Zo begint het slechte.

Al een hele tijd heb ik rondgelopen met een Maíasfascinatie zonder ooit ook maar één letter van hem te hebben gelezen. Dat veranderde afgelopen zomer toen ik bij Scheltema zelfs een hele pagina had gelezen van een andere roman en toen stond wel vast dat ik eens een roman Marías moest lezen. En dat is nu gebeurd.

Het is een redelijk dikke roman die geschreven is in een stijl die dichter bij Proust zit dan bij Elschot. Vaak zijn er lange zinnen en uitgebreide bespiegelingen. Een jongeman, Juan, net afgestudeerd, is in dienst bij een filmmaker, Muriël en komt daar al gauw in huis te wonen, dus ook bij zijn vrouw Beatriz en hun kinderen. Hij neemt waar hoe dit huwelijk al lang niet functioneert als huwelijk en raakt gefascineerd door deze vrouw die ongeveer 41 jaar oud moet zijn en in Juans ogen aantrekkelijk op een bepaalde manier.

De roman wordt vanuit Juan geschreven en eigenlijk gaat het over twee verborgen kwesties. De eerste is dit huwelijk dat een valse start heeft gehad, iets van Muriël pas na twaalf jaar ten volle ontdekt. Vanaf dat moment is het eigenlijk voorbij, maar omdat echtscheiden toen, we zitten rond 1980, in Spanje nog niet mogelijk was duurt dit huwelijk voort. Beatriz lijdt zodanig onder de situatie dat ze depressief wordt en na een aantal mislukte zelfmoordpogingen rijdt ze met fatale afloop met haar Harley tegen een boom.

Door dit verhaal loop het verhaal van dokter van Vechten, een vriend van Muriël die een heel rare verhouding met Beatriz lijkt te hebben. Het gaat niet zozeer om die verhouding, het gaat om het onverwerkt verleden van de Francodictatuur. Er lopen nog steeds mensen rond die als gevolg van dit Francotijdperk chantabel zijn en anderen die dat maar al te graag doen en zelf misschien ook wel een dubieus verleden hebben.

Hier voor mij ligt het artikel uit de Groene van 7 november 2019 met de titel: De grafsteen van Franco om de nek van Spanje. En dan “Terwijl Spanje zich voorbereidt op nieuwe verkiezingen, die vermoedelijk opnieuw leiden tot ellenlange coalitiebesprekingen, worstelt het land nog steeds met de erfenis van Franco”. Een artikel van Sebastiaan Faber.

Dat is waar deze roman, die in 2014 is geschreven, over gaat. Het is een trage roman met prachtige meanderende zinnen. Eén van die zinnen heeft met de titel te maken: Als je daarvan afziet, als er van afziet iets te achterhalen wat je niet te weten kunt komen, misschien begint dan, om Shakespeare te parafraseren, misschien begint dan het slechte, maar blijft het ergste achter.

De vertaling is van Aline Glastra van Loon en het boek is uitgegeven door Meulenhof.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s