The Smart Set…

Even een verwijzing naar een zonderlinge website met allerhande cultureelgetinte zaakjes. Deze ga ik eens wat in de gaten houden. Zo komt er toch weer wat goeds uit de VS. Oeps, bijna iets heel meligs op laten volgen.

Personal bike

Mijn vorige Personal Bike, een tweede handsje, is na een aantal jaar overgegaan in het bezit van mijn dochter en van oranje blauw geworden. Zij heeft er nog anderhalf jaar op doorgereden en toen wilden ze ‘m bij het Kringloopcentrum al haast niet meer hebben. Ondertussen heeft zij een nieuwe, een knalrode. Sinds vandaag heb ik dus ook een nieuwe met daarop het rek dat ik ooit nog op mijn Burko had laten zetten. Vervolgens is-ie meegegaan naar de genoemde fiets die van kleur veranderde en nu zit-ie dus op mijn nieuwe Personal Bike. Een Personal Bike is geen hippe fiets. Het is zelfs een was suffige fiets. Aan de andere kant was het wel een origineel ontwerp waarvan aspecten later door andere fietsenontwerpers zijn overgenomen. Het waarlijk mieterse aan een Personal Bike is het verzet. Dat maakt het een genot om op zo’n fiets te rijden en onbegrijpelijk dat niet iedereen zulks doet. Enfin; dit is ‘m dan:

Weer aan de contrabas

Na ruim 2 jaar aan de cello te zijn geweest, en dat na zo’n drie jaar contrabas te hebben gespeeld, ben ik terug bij de contrabas. Ik kreeg een soort heimwee naar het geronk en ook naar de rol in het samenspel. Ik heb niet heel lang getwijfeld en heb de cello met een viool die ik een paar jaar had uitgeleend een maand geleden ingeruild voor een Oost-Duitse Contrabas. Dit is ‘m:

Op het etiket staat Eberhard Meinel

Wil Derkse – Een levensregel voor beginners

Ofwel, Benedictijnse spiritualiteit voor het dagelijks leven. Je kan het boek op verschillende manieren lezen. Als spiritueel boek, als managementboek, als middel om wat te weten te komen over de regel van Benedictus of meer vanuit de hoek van de levenskunst. Ik heb het boek vanuit dat laatste benaderd, maar natuurlijk lopen de dingen net zoals in het boek zelf wat door elkaar. Het is een enthousiaste uitnodiging om geïnspireerd door de regel zorgvuldig, aandachtig en waardig te leven. Ik vond het een interessant en inspirerend boek. Het geeft te denken over het dagelijks leven maar zeker over het onderdeel daarvan dat we werk noemen.

Hier nog een verwijzing naar iemand die er meer woorden aan kwijt wilde…

Afscheid van Di Blasi

Na ongeveer 7 jaar heb ik afscheid genomen van mijn Di Blasi. Een beetje treurig is dat wel want hij was me  dierbaar. Je zag ze ook niet  veel en zo behoorde ik tot het geheim genootschap van de Di Blasi gebruikers.
Een aantal jaar geleden ben ik aangereden. Op zich niet ernstig, er schoot een jongetje op zijn fiets over de stoep uit een steegje in de binnenstad van Amersfoort en zo vloog hij in volle vaart tegen mijn Di Blasi. Gevolg: een flinke slag in het voorwiel. Dat is redelijk verholpen maar een ander gevolg is niet echt goed gekomen. Het voorblad is wiebelig geworden op een manier die niet verholpen kon worden. Hierdoor ontstond er soms obstructie bij het achterblad; soms liep de ketting er af en de ketting beschadigde sneller.

Ondertussen heb ik enorm plezier gehad van mijn Di Blasi. Retourtjes naar Maarn (dat was destijds de aanleiding tot de aanschaf; fietsen naar Maarn en verder met de trein naar Veenendaal), een geweldige tijd in Berlijn, tochtjes door andere grote steden zoals Praag, Boedapest en Dresden en verder eindeloos veel ritjes door eigen land.

De Di Blasi had geen goede recensie; er waren zelfs exemplaren die spontaan braken. Wat mij betreft was het een heel fijn vouwfietsje die heel slim kon vouwen. Op het station was ik sneller in- en uit elkaar dan de Bromtons en eigenlijk dan iedereen.

Enfin, het is nu gedaan; hij is helemaal afgereden. Ik vervolg mijn vouwfietscarrière in ieder geval op een Pegasus; de eenvoudigste single speed vouwfiets met een aangenaam verzet die ik kon vinden. De Halfords had ook een leuke, maar die had dus een veel te klein verzet.

Het vouwfietsverhaal is ondertussen [3-1-16] verder gegaan. Na een periode op de Dahon Curve (weggegeven aan mijn dochter) kwam er een tweedehans Dohon. Dat zijn degelijke middenklassers met een wiebelstuur. En toen was er een collega die van zijn Bromton af moest. Heus. Ik heb hem erbij geholpen en ben nu alweer zeker een half jaar trotse bezitter en berijder van een zwarte Bromton. Geweldig.

 

 

 

 

Aanwinsten

23 maart 2010
Marnix Gijsen – Telemachus in het dorp. Die had ik natuurlijk al honderd keer bij het Kringloopcentrum zien staan maar nu was er een kleine aanleiding, namelijk de pas gelezen Odysseus. Vanwege de ‘Wijde Wereld’ wil ik nog eens wat Odysseus-door-de-tijd-heen opdoen. Daarvoor ben ik in Ovidius en Vergilius aan het grazen. Daarvoor komen nog de Griekse tragedieschrijvers en heel ver daarna ‘Penolope’ van Margret Atwood.

Matthijs Vermeulen – Het enige hart. Dat zijn brieven die Vermeulen in 1944 schreef aan zijn pas overleden vrouw. Lijkt me interessant zeker als het semester muziekgeschiedenis aan bod komt. 1997 Bezige Bij, Amsterdam.

Theun de Vries – Meesters en vrienden, literaire leerjaren; Hier vertelt Theun de Vries over zijn eerste jaren na het vroegtijdig verlaten van het gymnasium. Het gaat dan ook over de mensen, schrijvers vaak, die invloed hebben gehad op zijn ontwikkeling. Bij nader inzien gaat het overigens wel wat verder dan eerste jaren. Een oubollig onderhoudend boek. P.N. van Kampen & Zoon nv, 1962, Amsterdam.

Flavius Josephus – De Joodse oorlog en uit mijn leven, Ambo/klassiek uit 1992 vertaald door Meijer en Wes. Tweedehands verworven, maar niet via het Kringloopcentrum. Zo heb ik er toch wel een echte prijs voor moeten betalen en die prijs is dit boek meer dan waard.

De Nederlandse en Vlaamse literatuur vanaf 1880 in 100 verhalen; samengesteld door Joost Zwagerman. In 2005 voor het eerst uitgegeven en dit voorjaar als dikke paperback opnieuw bij Prometheus. Met een bon aangeschaft in Maastricht in de prachtige Dominicanen-boekhandel.

Ondertussen is het wat uit de hand gelopen met de aanwinsten. Je zou ook kunnen zeggen dat ik het niet goed heb bijgehouden, wat de waarheid is. Dit betekent nu ook weer niet dat het huis uitpuilt van de boeken want er verdwijnen ook wel weer boeken. Wat dat betreft zijn we nog geen pathologische bibliofielen hoewel er per saldo iets meer bijkomt dan dat er weer verdwijnt…

20-10-2012 We zijn ondertussen alweer een paar jaar verder en bovenstaande is nog steeds van toepassing. Toch moet er een bijzondere aanwinst genoemd worden: ‘Jede Freundschaft miet mir ist verderblich…’, Joseph Roth und Stefan Zweig, Briefwecksel 1927-1938, uitgegeven door Wallstein in 2011.
Een prachtig boek waar ik niet meteen tijd voor heb, maar wel heel benieuwd naar ben…

Spelregels…

Stel je voor, je doet een opleiding en denkt op voorhand te weten wat je moet doen om de eindstreep te halen. En dan komt er halverwege de rit ineens een vak bij. Dat is dan balen en komt bovendien onrechtvaardig over. Je verandert tijdens het spel toch niet de spelregels…? Enfin, dat is nu precies wat mij nu overkomt. Het enige verschil is dat ik er heel blij mee ben en het zelf heb verzonnen. Ik heb namelijk een vak aan mijn plan toegevoegd te weten: Renaissence. De aanleiding is de aanwinst die ik vandaag heb verworven, The Colloquies of Erasmus in een vertaling van Craig R. Thomspson (University of Chicago Press) Chicago/London 1965. Natuurlijk kan ik dat straks in het kader van de filosofie lezen, maar ik heb ook Dante klaarliggen en wil ook iets met Petrarca en misschien ook wel met Boccacio. Als ik dat er bij de Middeleeuwen in doe komt de nadruk wel heel erg in die hoek te liggen. Vandaar dat het me beter lijkt om deze lieden apart op een hoop te gooien en er een extra half jaar voor te nemen.