Durak (The Fool) – een film

In de Hallen van Amsterdam, vlak bij de Kinkerstraat een Russische film gezien, Durak. Een heftige film over een jongeman die met vrouw en kind bij zijn ouders woont op een flatje. Hij studeert iets bouwkunde-achtigs en ontdekt dat een andere flat in het stadje op instorten staat. Het geld dat ooit was bestemd voor onderhoud is in verkeerde zakken terecht gekomen en gaandeweg blijkt het hele bestuur zo corrupt als wat. De informatie wordt verbrand, de verantwoordelijken doodgeschoten en de klokkeluider wordt door de bewoners in elkaar geslagen nadat hij ze uit hun appartementen had getrommeld om ze te redden.

Een treurig verhaal over hoe het in Rusland toegaat, NB met steun van een Russisch filmfonds gemaakt. Dat is dan wel weer heel bijzonder. De muziek in de film wordt effectief maar niet overheersend ingezet. Verder viel op dat er heel vaak heftig wordt gereageerd en gecommuniceerd. Ik moest een beetje aan romans van Dostojevski denken waar  het ook vaak van heftigheid naar heftigheid gaat. Hoe dan ook een mooie film.

Advertenties

Hannah Arendt – de film

Op voorhand had ik zowel positieve als negatieve opmerkingen over de film gelezen. Ik vond het een boeiende film met en titel die de lading niet dekte. Ja, de film gaat natuurlijk over de filosofe, maar dan vooral rond het Eichmann- proces en de toestanden die het opleverde toen zij met ‘de banaliteit van een kwaad’ – een term die overigens niet letterlijk voorbij kwam – voor de dag kwam. Eichman was een sul die braaf had gedaan wat hem werd gevraagd en niet op het goede moment heeft nagedacht.

De film speelt deels in het intellectueel migrantenmilieu in New York, deels in Israël en ook nog even in Duitsland. Dat is in een terugblik wanneer de relatie met Heidegger even passeert. De film eindigt wat abrupt wanneer er ondertussen talloze sigaretten in rook zijn opgegaan.

Old Joy – Kelly Reichardt

Voor het eerst in lange tijd weer een film gezien. Old Joy is een langzame film met veel stilte en mooie beelden. De samenvatting kan kort zijn: Twee vrienden trekken een nachtje de natuur in en keren weer terug naar de stad. Er blijft veel niet gezegd als in een goede roman. Er blijft dus veel over om in te vullen, om over na te denken. Het blijkt om vrienden te gaan die wat uit elkaar zijn gegroeid. De een leeft met een vrouw en hoewel het huishouden er nog wat alternatief uitziet is hij wel min of meer geslaagd. De vrouw is zwanger. De ander – kaal hoofd en redelijk ruige baard – lijkt in de bijstand te zitten, zit regelmatig te blowen maar is wel degene die het meest bijdraagt aan de conversatie. Ze gaan naar een bijzondere plek in het bos waar een soort warmwater bron is waarvan het warme water naar een soort half vervallen op poten staand badhuis wordt geleid. Eigenlijk hadden ze er de vorige avond al willen arriveren maar de aanwijzingen van de vriend met de baard bleken niet helemaal betrouwbaar te zijn. Hoewel, de volgende dag blijken ze toch behoorlijk in de buurt te zijn. Er blijkt iets moeizaams in de vriendschap te zijn geslopen; het is niet meer zoals het was. Dat maakt de trip onbevredigend. De achtergebleven vrouw vertrouwt het niet helemaal en belt een paar keer. Al met al alle aanleiding om verwikkeld te raken in een woest avontuur. Dat gebeurt dus niet en zo gingen in ieder geval mijn gedachten veel meer in een ritme als wanneer ik een boek lees. Dat maakt deze film wel bijzonder is was misschien wel mede de reden waarom hij op het IFFR van 2006 de VPRO Tiger Award kreeg.

Extemely loud & incredibly close – de film

Het boek van Foer heb ik een aantal jaar geleden wel gelezen en ik vond het een fantastisch boek en dat vind ik nog steeds. Het is ook een boek dat na eerste lezing bij mij allerlei vragen opriep. Het was me allemaal niet meteen duidelijk.

Dan de film. Die is ook prachtig en veel makkelijker te doorgronden. Eigenlijk is het een aangrijpend verhaal over verlies en verwerking. Het jongetje Oskar Schell is op 11-9 zijn vader verloren en laat zich door zijn fantasie en briljante brein leiden in een zonderlinge zoektocht. Niet naar zijn vader, maar naar het slot dat past bij de sleutel die hij in zijn vaders spullen vond. Onderhand ontstaat er ook contact met een huurder bij zijn oma die aan de overkant woont. Een door het bombardement op Dresden letterlijk tot zwijgen gebrachte man die zijn opa blijkt te zijn. Op het eind blijkt dat zijn moeder al zijn pogingen heeft gevolgd en blijkt het helend te zijn geweest voor beiden.

Zo verteld is het een mooi en afgerond verhaal. Het bijzondere zit toch wel in de persoon van Oskar, die van de oude man en ook die van de vader. Dat komt dan natuurlijk weer door de bijzondere persoon die Foer in gedachten had. In het boek vind ik Oskar trouwens nog leuker; in de film komt hij ernstiger op mij over. Enfin; een mooie film en een goede aanleiding om nog eens in het boek te snuffelen.

Troubled Water

Ja hoor, alweer een film gezien. Ik kan nu voor het eerst in mijn leven niet volhouden dat ik heel weinig films zie. Dit is een Noorse film, DeUsynlige, over een jongen die vrij komt uit de gevangenis nadat hij veroordeeld was geweest wegens de dood van een jongetje waar hij samen met een vriend bij betrokken was. Deze Jan blijkt orgel te kunnen spelen en vindt een baan als kerkorganist. Hij krijgt een verhouding met de jonge predikante die ook een jong blond zoontje heeft. Ondertussen komt hij in contact met de ouders van het dode en nooit teruggevonden jongetje – hij was omgekomen in een stromende rivier- en dan blijkt dat de moeder de dood van haar zoontje nog helemaal niet heeft verwerkt en dat leidt tot dramatische verwikkelingen.

Het aardige van de film is dat het verhaal niet chronologisch wordt verteld en bovendien dat het vanuit verschillende gezichtspunten wordt verteld, namelijk dat van Jan en dat van de moeder van het verloren zoontje. Een mooie film over schuld, nieuwe kansen en verwerking.

Welt am Draht – Fassbinder

Een lange film om in één keer uit te kijken; iets wat we toch min of meer hebben gedaan. Een zonderlinge film die in de jaren 70 is gemaakt als tv film. De film ademt zoveel jaren 70 dat het lijkt alsof het erom gedaan is. De manier van filmen is vaak apart en er is heel veel gebruik gemaakt van spiegels. In heel veel scenes wordt gebruik gemaakt van spiegels en dat heeft mogelijk te maken met de inhoud van de film. Er is een instituut waar een supercomputer is gemaakt met behulp waarvan een gesimuleerde wereld is gemaakt om zo kennis te vergaren voor de eigen wereld. De vorige directeur is op onduidelijke wijze aan zijn eind gekomen en de nieuwe komt er achter dat er van alles aan de hand is. Hij wordt uiteindelijk de outcast van het instituut en ontdekt dat hij zelf deel uitmaakt van een gesimuleerde wereld.

Opmerkelijk:

1. Vrouwen die haast allemaal even onnatuurlijk reageren. De verklaring later is dan dat zij ook simulaties zijn
2. Als gezegd het moderne jaren 70 uiterlijk
3. Het gebruik van klassieke muziek, vaak gekoppeld aan personen of interieurs; een soort leitmotiven dus.
4. Bijzondere camerastanden en als gezegd het gebruik van al die spiegels
5. Mooi gesproken duits.

The Soloist

Nóg een film gezien. Het moet niet gekker worden. Een journalist ontmoet een dakloze violist die vroeger als cellist aan de Julliard had gestudeerd. Verderop ontdekken we als kijker dat hij tijdens zijn jeugd al apart gedrag had vertoond en tijdens de studie is hij helemaal uit zijn dak gegaan en in LA op straat beland. De journalist wil hem helpen en hij wil over hem schrijven wat succesvolle columns oplevert. Een lezeres biedt haar cello aan; ze kon door artritis zelf niet meer spelen. Zo begint hij weer cello te spelen.
Ondertussen blijkt helpen niet echt te kunnen en vriendschap sluiten en daarmee ook alle wonderlijke bijkomstigheden accepteren de betere weg te zijn. Ondertussen is de film ook nog een pleidooi voor Beethoven want de cellist is vanaf zijn jeugd extreem Beethoven-fan en zo klinkt er door de film heel wat Beethoven.

De aanvang van de Wikitekst: The Soloist is een dramafilm van Joe Wright, die uitkwam in 2009. De film vertelt het waargebeurde verhaal van de straatmuzikant Nathaniel Anthony Ayers Jr.