Missa Solemnis – Beethoven – Herreweghe

Tegenwoordig is de website van Radio 4 al lang niet meer louter een uithangbord voor klassieke muziek. Je kunt er ook, behalve de radio,  allerhande muziek luisteren van nieuwe CD’s tot eerdere concerten. Wekelijks valt er zelfs iets down te loaden. Daarmee is de website veel interessanter dan mijn eigen bescheiden CD- verzameling. Ik luister dus eerder via de website naar muziek dan dat ik een CD opzet, wat natuurlijk steeds meer een ouderwets gebeuren wordt. Straks doen we daar net zo nostalgisch over als over het opzetten van een langspeelplaat.

Vanmiddag heb ik dus weer een muziekje uitgezocht van de site. Het betrof de niuewe CD van de Missa Solemnis door Phillippe Herreweghe met de zangers uit Gent en het orkest van de Champs Elysee. Ik heb het piano-uitreksel erbij gepakt en ben met aandacht gaan luisteren. Mijn conclusie is: Het gaat niet goed komen tussen dit stuk en mij. Het kan me niet pakken, ik vind het een brei – wel een knappe brei, maar het kan me maar niet boeien. Het is me ook te veel gegil. Overigens is dit het enige stuk van Beethoven waarbij ik dit heb. De Grosse Füge is ook wel een soort brei maar dat vindt ik prachtig net als de rest van de strijkkwartetten. Sonates? kom maar op. Of het nu om piano, viool of cello gaat; het gaat er bij mij allemaal in als koek. Dat geld ook voor de orkestmuziek.

Buiten Beethoven kan ook ook best wat hebben. Shostakovitsj, Schoenberg, Vermeulen, Louis Andriessen, je mag me er wakker voor maken. Enfin, ik leg me er bij neer. Voor mij geen Missa Solemnis meer. Het pianouitreksel gaat weer op de stapel en verder met waar het al mee bezig was, namelijk overgaan in een losbladig gebeuren…

 

Tot slot. Als er dan toch naar dit stuk geluisterd moet worden, luister dan naar deze opname want het is een prachtige. Anders gezegd: Het kan alleen maar erger…

Een barokcelloconcert in Baarn

Een klein kort gezellig concertje in de Pauluskerk te Baarn op 20 oktober 2012 om 15.30. Agnieska Oszanca speelde barokcello; Richard Vos klavecimbel en orgel. Op het programma muziek van Jacchini, Fiore, Bach en Gabriëlli.
De muzikanten hadden misschien niet vreselijk vaak samen gespeeld wat een verklaring zou kunnen zijn voor een aantal ongelijke inzetten. Dat deed weinig af aan de schoonheid van het geheel. Het spel van de celliste was heel expressief wat uit haar rechterhand, waarmee ze een barokstok vasthield, kwam maar ook door de inzet van het vibrato. Soms vibreert ze niet soms op het einde van een langere noot waardoor deze als het ware openbloeit. Soms is het vibrato langzaam en soms snel. Kijk, dat is nog eens gebruikmaken van dit versieringsmiddel op een muzikale manier. Heel mooi.
Er passeerden drie delen uit de tweede cellosuite in d klein van Bach en wat ze daar heel verrassend deed in het eerste deel was het inlassen van een generale pauze na het verminderde accoord (maat 48) dat het hoogtepunt vormt. Niet even een adempauze, nee, een langere pauze. Heel spannend, heel goed.
De klavecinist speelde op het orgel van Bach de ‘Aria variata alla maniera Italiana’, een aria met 10 variatie’s. Een stuk dat ik niet kende, wat voor meer orgelmuziek geldt, maar wat ik erg de moeite waard vond. Dat komt ook omdat in deze Pauluskerk het orgel heel aangenaam klinkt. Geen verstorende galm waardoor je in een orgelbrei komt te zitten, maar recht toe recht aan helder orgelspel. En in dit geval puik orgelspel.

Robert Simpson – Symphonies

A few days ago I happened to find in the local library a Hyperion box of symphonies composed by Robert Simpson, a famous british composer I had never heard of. This may tell something about my education or the cultural atmosphere I am living in. Maybe this Simpson is really wordfamous in Brittain.
Now about these symphonies. My first impression was that the music had something in common with that of Shostakovitsj. Later I read that Simpson was indeed a admiror of S., had written about Bruckner and Carl Nielsen and was a fan of the symphonic form. Thus he wrote eleven syphonies and about fifteen string quartets, not only being impressed by S. but fundamentally by Haydn and Beethoven.
Now I have heard some of the symphonies of Simpson and I think the music is in the core romantic, using a huge orchestra and a lot of the 20th century musical language like bitonality and dissonants. The music is not atonal and rithmically not extreme. For me it is a bit early to decide on my opinion about this music. However; it’s really interesting and very strange I never heard about this Robert Simpson…

Cantate BWV 64 – ‘Sehet, welch eine Liebe’

Deze heb ik weer op de contrabas meegedaan. Het is er weer eentje met een geweldig openingskoor. Natuurlijk een fugatisch opgezet deel waarbij de contrabas deels de cello volgt en deels de zingende bassen ondersteunt wanneer het fuga-thema wordt ingezet. We hebben ‘m niet helemaal in de gewenste bezetting gedaan, maar met strijkers en hobo’s. Bovendien is het recitatief niet door de bas, maar door de alt gezongen. Lijkt me geen bezwaar. Ook opmerkelijk; er zitten drie koralen in deze cantate en drie heel mooie. Koralen spelen op een contrabas is geweldig. Het is maar goed dat deze site niet enorm veel wordt bekeken. Nu kan dit een beetje geheim blijven want als iedereen contrabas gaat spelen om ook de koralenervaring mee te maken wordt de spoeling wel dun. Het zou op termijn ook problemen gaan opleveren in het openbaar vervoer. Met één contrabas op het balkon van de trein of in de fietsenruimte van een Sprinter, dat gaat nog wel. Wanneer dat er acht zouden zijn, of vijftien, ja, dan is de lol er wel snel vanaf. Niet doorvertellen dus, vraag ik met klem.

Igor Stravinsky – Chroniques de ma vie

Een boekje uit 1935 uitgegeven door Denoël et Steele te Parijs. Natuurlijk betreft het zijn leven tot dan toe en dat is meteen dat deel dat door zijn werken het meest bekend is. Hij beschrijft zijn periode van onderricht bij Rimski-Korsakov en de totstandkoming van de werken die nu zijn beroemdste zijn gebleken, l’oiseau de feu, le sacre, Pulcinella, l’histoir du Soldat en natuurlijk …
Hij schrijft over samenwerking met Diagileff, Njijnski, Ansermet, Picasso en anderen, over de roerige tijd om hen heen zoals die van oorlog, revolutie en Spaanse griep. Ook leuk, zijn uitgesproken mening over opvoeding met muziek: met hedendaagse muziek graag, en niet met stoffige museumstukken… Overigens is dit geen diepgravende muzikale verhandeling. Er komen wel wat voorkeuren en zo aan de orde, maar Stravinsky gaat niet diepgaand in op zijn manier van componeren (vanachter de piano) en de ritmische revolutie.

Opmerkelijk, een tijdgenoot van Stefan Zweig, van wie ik ook recent biografische bespiegelingen las. Beiden waren actief in het culturele leven van Europa, maar ik heb het idee dat ze in totaal verschillende werelden leefden.

Een leuk boek al met al met een aantal illustraties van Picasso en geschreven in leesbaar Frans en dat is maar goed ook want de komende tijd tot kerst wil ik gebruiken om mijn lees-Frans weer op een acceptabel niveau te krijgen. Dit was dus stap 1.

BWV 39 – Brich dem Hungrigen dein Brot

Weer eens meegedaan aan een prachtige cantate. De bezetting bestond uit strijkers, continuo inclusief fagot en contrabas, twee hobo’s en twee blokfluiten. Bovendien nog drie solisten. Hoogtepunt was wat mij betreft het beginkoor wat rustig swingend begint en uitloopt in een paar fantastissche fuga’s. In de aria’s zat mooie instrumentele variaties: continuo met blokfluiten unisono, continuo met hobo en viool, continuo alleen met een prachtige en prachtig gespeelde rol voor de cello. Voor het slotkoraal zat een recitatief voor de alt begeleid door de strijkers. Dat zijn gevaarlijke dingen omdat ze zo simpel lijken, maar simpel is het nooit. Er moet altijd gefraseerd worden een meebewogen. Enfin, deze ging heel goed en daarna volgde dus nog een mooi koraal. Ik kende deze cantate niet wat nog steeds geldt voor heel veel andere, maar het is echt weer een heel mooie.